reageer

Solidariteit met de volksopstanden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten

Op 17 december 2010 begon de door de Westerse wereldmachten zo gekoesterde ‘stabiliteit’ in de Arabische wereld scheurtjes te vertonen. In Tunesië ontstond er onrust nadat een fruitverkoper zichzelf in brand stak terwijl jongeren massaal de straten op gingen om te demonstreren tegen de repressieve regering van Ben Ali. Voedselprijzen, lage arbeidslonen, gebrek aan politieke vrijheid en een gebrek aan toekomstperspectief brachten in eerste instantie een paar duizend mensen op de been om te strijden voor een beter bestaan. Hiermee overwonnen zij hun angsten en trotseerden zijn de dictatoriale politiestaat van Ben Ali.

Tunesië was altijd het troetelkindje van Frankrijk en is op dit moment één van de grootste handelspartners van de Europese Unie in Noord-Afrika. Deze groep van een paar duizend demonstranten groeide uit tot een ware opstand van het volk, dat geen genoegen meer nam met slappe hervormingen of beloftes waar zij niet meer in vertrouwd. Binnen vier weken en een felle strijd tegen de corrupte regering dwongen ze niet alleen het recht op demonstreren af, maar uiteindelijk ook het vertrek van de president. Dit inspireerde mensen wereldwijd en met name mensen in de directe regio, waar grote delen van de bevolking onder een vergelijkbaar dictatoriaal juk leven. De vonk sloeg over naar Algerije, Jemen, Jordanië en Egypte.

Afgelopen vrijdag (27 januari) brak na een paar dagen van hevige protesten ook in Egypte een ware volksopstand uit. In reactie op bruut politiegeweld werden verschillende politiebureaus en overheidsgebouwen, waaronder het hoofdkantoor van de heersende partij (NDP), in brand gestoken. In Caïro, Suez en Alexandrië verdreven woedende demonstranten die nacht de politie van de straat. De eerste slag was hiermee gewonnen. De daarop volgende dag kwamen er berichten van gevangenisuitbraken, plunderingen en algehele chaos binnen. De uitgebreide aandacht hiervoor op de Egyptische staatsmedia had een averechts effect. Het regime van Moebarak gokte er namelijk op dat de bevolking snel terug zou verlangen naar de orde zoals de regeringspartij die voor ogen had. De flexibiliteit en de wil van het volk liet daarentegen zien dat het ook anders kan.

Al snel werden er aan beide kanten burgerwachten georganiseerd die de bescherming van straten en wijken op zich namen en jongeren gingen spontaan het verkeer regelen. Sommige van deze burgermilities zijn georganiseerd door de rijken en zijn vooral bedoeld om straatarme plunderaars uit hun chique wijken te weren. Andere burgerwachten zijn vooral bedoeld om de Egyptische politie, stille agenten en veiligheidstroepen te weren uit de woonwijken en de straten veilig te houden voor demonstranten. Op dit moment, dinsdag 1 februari, bezetten tienduizenden mensen het Tahrir-plein (plein van de Vrijheid) na een middag van massale protesten die 8 miljoen mensen door het hele land op de been bracht. Ook op het plein was de samenhorigheid en gedrevenheid van de mensen zichtbaar. Op een live uitzending van Al Jazeera kwamen de hele dag getuigenverklaringen binnen van mensen die vertelden over de bijzondere zelforganisatie van de protesterende bevolking. Demonstranten waren spontaan begonnen met het opruimen van afval en het uitdelen van voedsel en water. Aan het begin van de avond kwam er zelfs een bericht binnen dat er een waterleiding naar het plein aangelegd was om demonstranten van drink- en was water te voor zien. Alle ooggetuigen spraken hun bewondering uit voor het zelforganiserende vermogen van de massa.

Hoewel de opstand spontaan is, zijn er wel degelijke voorbereidende groepen geweest. Peter Storm schreef gister op zijn weblog hierover:

“Even goed is er wel ‘leiding’ met een kleine ‘l’; er zijn netwerken, groepen, die via internet en daarbuiten oproepen verspreiden en daaraan vorm proberen te geven. Belangrijk is hier onder meer de 6 April Jeugd Beweging, die opriep voor de dag van actie waarmee de volksopstand op gang kwam, op 25 januari. Tot de eisen van deze groepering behoorden niet alleen de opheffing van de noodtoestandswetgeving en het vertrek van de minister van binnenlandse zaken, maar ook een hoger minimumloon. De Guardian kwam met een samenvatting van een doordacht pamflet uit anonieme bron, dat rondging in Caïro. Daarin kregen mensen suggesties voor leuzen, voor gedragswijze op de actie zelf en dergelijke.”

Opvallend aan de opstanden die uitgebroken zijn in Tunesië en Egypte en die hopelijk op andere plekken doorzet, is het feit dat ze niet aangevoerd worden door een oppositie. Het zijn in feite leiderloze grassroots bewegingen waarin de demonstranten niet de intentie hebben om zelf de macht in handen te nemen. Maar om de macht daar te laten zijn waar ze hoort: bij het volk! Met de valse volksvertegenwoordigers en zogenaamde overgangsregeringen die zichzelf naar voren  schuiven wordt geen genoegen genomen. Ook de spontaan opduikende en door de westerse media tot ‘oppositieleider’ gedoopte El Baradei, wordt in Egypte voornamelijk genegeerd door de bevolking. Het is natuurlijk de vraag of dit zogenaamde machtsvacuüm ingevuld gaat worden door het volk, een, op westerse leest geschoeide democratische partij of een repressieve organisatie als de Moslim- Broederschap. De tijd zal het leren. De VS en de EU zullen zeker een kapitalistische democratie naar Westers model willen zien in Egypte en landen als Iran liever een sterke moslimstaat die het hoofd kan bieden aan de Westerse belangen in het Suez-kanaal.

De westerse leiders bevinden zich in een spagaat. Enerzijds prediken zij over democratie en mensenrechten, tegelijkertijd ontving Moebarak’s mensenrechten-schendende dictatoriale regime jaarlijks $1,5 miljard aan militaire steun van de VS. De EU kwam het ‘stabiele’ regime ook goed uit ivm de strategische ligging van het Suezkanaal en de grote economische belangen die daardoor zijn opgebouwd. De Europese Unie ziet nu plots het prachtige vakantieparadijs als een fata morgana voor hun ogen oplossen nu er werkelijk democratische bewegingen in de regio opstaan.

Wij roepen onze solidariteit uit met de opstandige bevolkingen in Noord-Afrika, het Midden-Oosten en overal ter wereld waar mensen zich willen bevrijden van de door Westerse mogendheden gesteunde marionettenregeringen en dictaturen, en waar zij  hun liefde uitspreken voor vrijheid en hun medemens. Wij hopen dat de vlam zal overslaan naar vele andere plekken en dat mensen de moed en kracht vinden om hun eigen toekomst vorm te geven zonder inmenging van valse leiders. Laat deze opstanden een inspiratie zijn voor ons allen!

Griekenland, Tunesië, Egypte, opstand kan overal!

Anarchistische Groep Nijmegen

* in de komende dagen zal er op onze website ook een diepgaandere analyse van de geschiedenis van de regio en hier opvolgende gebeurtenissen verschijnen.

Hieronder enkele links naar anarchistische en libertaire groepen in de opstandige regio’s:
Egypte: http://she2i2.blogspot.com
Jordanië: http://anarchism-jordan.blogspot.com
Arabisch libertair blog (anarchisten bij betrokken): http://www.arabawy.org

, , ,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *